Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

ΣτΕ 64/2016: Αρμοδιότητα ΣτΕ επί επενδυτικών διαφορών



Από τις διατάξεις των νόμων 3900/2010 και 4055/2012 συνάγεται ότι με την καταργητική διάταξη του άρθρου 110 παρ. 14 εδαφ. δεύτερο περ. α΄ του ν. 4055/2012 επανήλθε στην ακυρωτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας η εκδίκαση των αναφυομένων από την εν γένει εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων διαφορών, οι οποίες, υπό το προϊσχύσαν του ν. 3900/2010 καθεστώς, είχαν χαρακτήρα ακυρωτικών διαφορών υπαγομένων στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας.


Σκέψεις 2 - 4 της υπ' αριθμ. 64/2016 αποφάσεως του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας:
 
2. Επειδή, στον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, ο οποίος κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999 (Α΄ 97) ορίζεται, στο άρθρο 1, ότι «Οι διατάξεις του Κώδικα αυτού διέπουν την εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια», στο άρθρο 2, ότι «Η εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας ανήκει στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, εκτός εκείνων που η εκδίκασή τους έχει ανατεθεί, με ειδική διάταξη νόμου, σε άλλα διοικητικά δικαστήρια», και στο άρθρο 63 παρ. 1, ότι «Με την επιφύλαξη όσων ορίζονται σε ειδικές διατάξεις του Κώδικα, οι εκτελεστές ατομικές διοικητικές πράξεις ή παραλείψεις, από τις οποίες δημιουργούνται κατά νόμο διοικητικές διαφορές ουσίας, υπόκεινται σε προσφυγή». Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ερμηνευομένων σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 1 και 73 του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας (π.δ. 331/985, Α΄ 116) και του άρθρου 8 παρ. 4 του ν.δ/τος 4486/1965 «περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως φορολογικών και άλλων τινών διατάξεων» (Α΄ 131), οι οποίες, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 285 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, εξακολουθούν να ισχύουν (βλ. αντί άλλων ΣτΕ Ολομ. 834/2010), φορολογική διαφορά υπαγομένη στην αρμοδιότητα των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων γεννάται από ατομικές διοικητικές πράξεις, με τις οποίες είτε επιβάλλεται αμέσως φορολογικό βάρος ή φορολογική κύρωση είτε κρίνεται αντικείμενο ευθέως συναπτόμενο προς συγκεκριμένη φορολογική ή συναφή υποχρέωση συνδεομένη προς φορολογητέα ύλη, ατομικώς ορισμένη (βλ. ΣτΕ 2972/2008, 368/2007, 44/2006, 1272/2005, πρβλ. και ΣτΕ Ολομ. 2062/1968). Δεν υπόκεινται αντιθέτως σε προσφυγή ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων οι διοικητικές πράξεις οι σχετιζόμενες μεν με την καθ’ όλου εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας, μη συνδεόμενες, όμως, αμέσως προς συγκεκριμένο φορολογικό βάρος ή κύρωση, ατομικώς καθ’ υποκείμενο και αντικείμενο προσδιοριζόμενη (ΣτΕ 236/1998, πρβλ. και ΣτΕ Ολομ. 2062/1968).
3. Επειδή, ο ν. 3900/2010 (Α΄ 213), στις διατάξεις των άρθρων 47 έως 49, που εντάσσονται στο υπό τον τίτλο «Μεταφορά Αρμοδιοτήτων» τέταρτο κεφάλαιό του, μετέφερε κατηγορίες διαφορών της ακυρωτικής αρμοδιότητας του Συμβουλίου της Επικρατείας στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια είτε ως ακυρωτικές είτε ως διοικητικές διαφορές ουσίας. Ειδικότερα, με το άρθρο 48 παρ. 3 του νόμου αυτού προσετέθη στο άρθρο 1 του ν. 1406/1983 (Α΄ 182) παράγραφος 4Α ως εξής: «Υπάγονται στην αρμοδιότητα του διοικητικού εφετείου, εκδικαζόμενες σε πρώτο και τελευταίο βαθμό ως διαφορές ουσίας, οι διαφορές που αναφύονται: α) … β) από την εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων». Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 50 του ανωτέρω ν. 3900/2010, οι διατάξεις του άρθρου 48 παρ. 3 του ίδιου νόμου καταλαμβάνουν και τις εκκρεμείς κατά την έναρξη της ισχύος του, την 1.1.2011 (βλ. άρθρο 70), υποθέσεις. Επηκολούθησε ο ν. 4055/2012 (Α΄ 51) ο οποίος, στην διάταξη του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 14 του υπό τον τίτλο «Μεταβατικές διατάξεις» άρθρου 110, διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Από την έναρξη ισχύος του εν λόγω άρθρου καταργούνται: α) οι διατάξεις των παραγράφων 4Α … του άρθρου 1 του ν. 1406/1983 …, όπως η παράγραφος 4Α προστέθηκε με το άρθρο 48 παρ. 3 του ν. 3900/2010 …». Εξ άλλου, στο άρθρο 113 του εν λόγω ν. 4055/2012 προβλέπονται τα εξής: «Η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει από την 2α Απριλίου 2012, εκτός των διατάξεων του άρθρου 110, στις οποίες ορίζεται διαφορετικός χρόνος έναρξης ισχύος».
4. Επειδή, με την προαναφερομένη διάταξη του άρθρου 110 παρ. 14 εδαφ. δεύτερο περ. α΄ του νεωτέρου ν. 4055/2012, κατά την ρητή και αδιάστικτη διατύπωσή της, καταργήθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις της, προστεθείσης με το άρθρο 48 παρ. 3 του ν. 3900/2010, παραγράφου 4Α του άρθρου 1 του ν. 1406/1983 και, επομένως, και εκείνη της περιπτώσεως β΄ της εν λόγω παραγράφου περί της αρμοδιότητας του διοικητικού εφετείου για την εκδίκαση των διαφορών που αναφύονται από την εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων, ως διαφορών ουσίας. Περαιτέρω, από τις ανωτέρω διατάξεις των νόμων 3900/2010 και 4055/2012 συνάγεται ότι με την καταργητική διάταξη του άρθρου 110 παρ. 14 εδαφ. δεύτερο περ. α΄ του ν. 4055/2012 επανήλθε στην ακυρωτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας η εκδίκαση των αναφυομένων από την εν γένει εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων διαφορών, οι οποίες, υπό το προϊσχύσαν του ν. 3900/2010 καθεστώς, είχαν χαρακτήρα ακυρωτικών διαφορών υπαγομένων στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας (βλ. ενδεικτικώς ΣτΕ 1110/2009, 513, 355/2008), μετετράπησαν δε με τον ν. 3900/2010 σε διοικητικές διαφορές ουσίας, μεταφερόμενες στην αρμοδιότητα του διοικητικού εφετείου σε πρώτο και τελευταίο βαθμό. Εξ άλλου, η προαναφερόμενη διάταξη της περιπτώσεως α΄ του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 14 του άρθρου 110 του ν. 4055/2012, ως θεσπίζουσα δικονομική ρύθμιση αναφερόμενη σε αρμοδιότητα δικαστηρίου, καταλαμβάνει από την έναρξη της ισχύος της στις 2.4.2012, που συμπίπτει με εκείνην του νόμου (άρθρο 113), και τις εκκρεμείς υποθέσεις ελλείψει ρητής αντίθετης προβλέψεως του εν λόγω νόμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Δευτέρα, 25 Ιανουαρίου 2016

ΣτΕ 64/2016: Αρμοδιότητα ΣτΕ επί επενδυτικών διαφορών



Από τις διατάξεις των νόμων 3900/2010 και 4055/2012 συνάγεται ότι με την καταργητική διάταξη του άρθρου 110 παρ. 14 εδαφ. δεύτερο περ. α΄ του ν. 4055/2012 επανήλθε στην ακυρωτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας η εκδίκαση των αναφυομένων από την εν γένει εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων διαφορών, οι οποίες, υπό το προϊσχύσαν του ν. 3900/2010 καθεστώς, είχαν χαρακτήρα ακυρωτικών διαφορών υπαγομένων στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας.


Σκέψεις 2 - 4 της υπ' αριθμ. 64/2016 αποφάσεως του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας:
 
2. Επειδή, στον Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, ο οποίος κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999 (Α΄ 97) ορίζεται, στο άρθρο 1, ότι «Οι διατάξεις του Κώδικα αυτού διέπουν την εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια», στο άρθρο 2, ότι «Η εκδίκαση των διοικητικών διαφορών ουσίας ανήκει στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, εκτός εκείνων που η εκδίκασή τους έχει ανατεθεί, με ειδική διάταξη νόμου, σε άλλα διοικητικά δικαστήρια», και στο άρθρο 63 παρ. 1, ότι «Με την επιφύλαξη όσων ορίζονται σε ειδικές διατάξεις του Κώδικα, οι εκτελεστές ατομικές διοικητικές πράξεις ή παραλείψεις, από τις οποίες δημιουργούνται κατά νόμο διοικητικές διαφορές ουσίας, υπόκεινται σε προσφυγή». Κατά την έννοια των διατάξεων αυτών, ερμηνευομένων σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 1 και 73 του Κώδικα Φορολογικής Δικονομίας (π.δ. 331/985, Α΄ 116) και του άρθρου 8 παρ. 4 του ν.δ/τος 4486/1965 «περί τροποποιήσεως και συμπληρώσεως φορολογικών και άλλων τινών διατάξεων» (Α΄ 131), οι οποίες, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 285 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, εξακολουθούν να ισχύουν (βλ. αντί άλλων ΣτΕ Ολομ. 834/2010), φορολογική διαφορά υπαγομένη στην αρμοδιότητα των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων γεννάται από ατομικές διοικητικές πράξεις, με τις οποίες είτε επιβάλλεται αμέσως φορολογικό βάρος ή φορολογική κύρωση είτε κρίνεται αντικείμενο ευθέως συναπτόμενο προς συγκεκριμένη φορολογική ή συναφή υποχρέωση συνδεομένη προς φορολογητέα ύλη, ατομικώς ορισμένη (βλ. ΣτΕ 2972/2008, 368/2007, 44/2006, 1272/2005, πρβλ. και ΣτΕ Ολομ. 2062/1968). Δεν υπόκεινται αντιθέτως σε προσφυγή ενώπιον των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων οι διοικητικές πράξεις οι σχετιζόμενες μεν με την καθ’ όλου εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας, μη συνδεόμενες, όμως, αμέσως προς συγκεκριμένο φορολογικό βάρος ή κύρωση, ατομικώς καθ’ υποκείμενο και αντικείμενο προσδιοριζόμενη (ΣτΕ 236/1998, πρβλ. και ΣτΕ Ολομ. 2062/1968).
3. Επειδή, ο ν. 3900/2010 (Α΄ 213), στις διατάξεις των άρθρων 47 έως 49, που εντάσσονται στο υπό τον τίτλο «Μεταφορά Αρμοδιοτήτων» τέταρτο κεφάλαιό του, μετέφερε κατηγορίες διαφορών της ακυρωτικής αρμοδιότητας του Συμβουλίου της Επικρατείας στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια είτε ως ακυρωτικές είτε ως διοικητικές διαφορές ουσίας. Ειδικότερα, με το άρθρο 48 παρ. 3 του νόμου αυτού προσετέθη στο άρθρο 1 του ν. 1406/1983 (Α΄ 182) παράγραφος 4Α ως εξής: «Υπάγονται στην αρμοδιότητα του διοικητικού εφετείου, εκδικαζόμενες σε πρώτο και τελευταίο βαθμό ως διαφορές ουσίας, οι διαφορές που αναφύονται: α) … β) από την εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων». Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 50 του ανωτέρω ν. 3900/2010, οι διατάξεις του άρθρου 48 παρ. 3 του ίδιου νόμου καταλαμβάνουν και τις εκκρεμείς κατά την έναρξη της ισχύος του, την 1.1.2011 (βλ. άρθρο 70), υποθέσεις. Επηκολούθησε ο ν. 4055/2012 (Α΄ 51) ο οποίος, στην διάταξη του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 14 του υπό τον τίτλο «Μεταβατικές διατάξεις» άρθρου 110, διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Από την έναρξη ισχύος του εν λόγω άρθρου καταργούνται: α) οι διατάξεις των παραγράφων 4Α … του άρθρου 1 του ν. 1406/1983 …, όπως η παράγραφος 4Α προστέθηκε με το άρθρο 48 παρ. 3 του ν. 3900/2010 …». Εξ άλλου, στο άρθρο 113 του εν λόγω ν. 4055/2012 προβλέπονται τα εξής: «Η ισχύς του παρόντος νόμου αρχίζει από την 2α Απριλίου 2012, εκτός των διατάξεων του άρθρου 110, στις οποίες ορίζεται διαφορετικός χρόνος έναρξης ισχύος».
4. Επειδή, με την προαναφερομένη διάταξη του άρθρου 110 παρ. 14 εδαφ. δεύτερο περ. α΄ του νεωτέρου ν. 4055/2012, κατά την ρητή και αδιάστικτη διατύπωσή της, καταργήθηκαν στο σύνολό τους οι διατάξεις της, προστεθείσης με το άρθρο 48 παρ. 3 του ν. 3900/2010, παραγράφου 4Α του άρθρου 1 του ν. 1406/1983 και, επομένως, και εκείνη της περιπτώσεως β΄ της εν λόγω παραγράφου περί της αρμοδιότητας του διοικητικού εφετείου για την εκδίκαση των διαφορών που αναφύονται από την εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων, ως διαφορών ουσίας. Περαιτέρω, από τις ανωτέρω διατάξεις των νόμων 3900/2010 και 4055/2012 συνάγεται ότι με την καταργητική διάταξη του άρθρου 110 παρ. 14 εδαφ. δεύτερο περ. α΄ του ν. 4055/2012 επανήλθε στην ακυρωτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας η εκδίκαση των αναφυομένων από την εν γένει εφαρμογή της νομοθεσίας περί επενδύσεων διαφορών, οι οποίες, υπό το προϊσχύσαν του ν. 3900/2010 καθεστώς, είχαν χαρακτήρα ακυρωτικών διαφορών υπαγομένων στην αρμοδιότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας (βλ. ενδεικτικώς ΣτΕ 1110/2009, 513, 355/2008), μετετράπησαν δε με τον ν. 3900/2010 σε διοικητικές διαφορές ουσίας, μεταφερόμενες στην αρμοδιότητα του διοικητικού εφετείου σε πρώτο και τελευταίο βαθμό. Εξ άλλου, η προαναφερόμενη διάταξη της περιπτώσεως α΄ του δευτέρου εδαφίου της παραγράφου 14 του άρθρου 110 του ν. 4055/2012, ως θεσπίζουσα δικονομική ρύθμιση αναφερόμενη σε αρμοδιότητα δικαστηρίου, καταλαμβάνει από την έναρξη της ισχύος της στις 2.4.2012, που συμπίπτει με εκείνην του νόμου (άρθρο 113), και τις εκκρεμείς υποθέσεις ελλείψει ρητής αντίθετης προβλέψεως του εν λόγω νόμου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.