Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

ΣτΕ 4681/2015: Προθεσμία αιτήσεως ακυρώσεως κατά αποφάσεως που αναγνωρίζει οδό ως προϋφισταμένη του 1923



Η προθεσμία προσβολής με αίτηση ακυρώσεως απόφασης, με την οποία οδός, η οποία δεν προβλέπεται στο εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο, αναγνωρίζεται ως προϋφισταμένη του 1923, δεν κινείται από τη δημοσίευση της απόφασης αυτής στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αλλά αρχίζει, σε κάθε περίπτωση, από την γνώση ή την τυχόν κοινοποίησή της, ενόψει του περιεχομένου της θεσπιζόμενης πολεοδομικής ρύθμισης, που περιορίζεται στην αναγνώριση συγκεκριμένης ή συγκεκριμένων οδών, δεδομένου και ότι κατά την ειδική πολεοδομική διαδικασία, που προβλέπεται από το νόμο για την αναγνώριση, δεν διασφαλίζεται η δημόσια ή ατομική γνωστοποίηση και πρόσκληση για τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων και την υποβολή ενστάσεων.
 
Σκέψεις 2 - 8 της υπ' αριθμ. 4681/2015 αποφάσεως του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας:

2. Επειδή, στο άρθρο 20 του Ν.Δ. της 17.7.1923 «περί σχεδίων πόλεων» (ΦΕΚ 228 Α΄), του οποίου το περιεχόμενο αποδίδεται στο άρθρο 411 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (Κ.Β.Π.Ν.) που κυρώθηκε με το από 14.7.1999 Πρ. Δ/γμα (ΦΕΚ 580 Δ΄), ορίζονται τα εξής: «1. Δεν επιτρέπεται οιαδήποτε μεταβίβασις της κυριότητος μέρους ή του όλου γηπέδου, εφ' ου ο ιδιοκτήτης εσχημάτισεν ή ανεγνώρισεν σχηματισθέντας τυχόν άνευ της θελήσεώς του κοινοχρήστους χώρους (ιδιωτικάς οδούς και πλατείας κ.λ.π.) ή δεν εσχημάτισεν ουδ' ανεγνώρισεν μεν τοιούτους, αλλ' επιδιώκει το σχηματισμόν ή την αναγνώρισίν των διά της τοιαύτης μεταβιβάσεως. … Πάσα μεταβίβασις της κυριότητος γινομένη παρά τας ανωτέρω διατάξεις, είναι αυτοδικαίως άκυρος. 2 … 3 … δεν ισχύουσιν αι διατάξεις της … παραγράφου 1: α) Διά πάσαν περαιτέρω μεταβίβασιν της κυριότητος γηπέδων, ων μεταβιβάσθη ήδη αύτη παρά τας διατάξεις της εν λόγω παραγράφου προ της ισχύος του παρόντος άρθρου, εφ' όσον δεν επέρχεται αύξησις της επιφανείας των προ της ισχύος του άρθρου τούτου σχηματισθέντων ιδιωτική πρωτοβουλία κοινοχρήστων χώρων και β) Ως προς τα εντός των εγκεκριμένων σχεδίων των πόλεων κ.λ.π. γήπεδα, εφ' ων εσχηματίσθησαν ιδιωτική πρωτοβουλία προ της ισχύος του παρόντος άρθρου, κοινόχρηστοι χώροι (ιδιωτικαί οδοί κ.λ.π.) εφ' όσον η κυριότης τμημάτων των εν λόγω γηπέδων μετεβιβάσθη ήδη προ της ισχύος του άρθρου τούτου, μετά δε την ισχύν αυτού, ουδεμία αύξησις των αρχικώς σχηματισθέντων κοινοχρήστων χώρων έλαβεν χώραν. 4. Αρμόδιος όπως αποφανθή διά την εφαρμογήν των διατάξεων του παρόντος άρθρου εάν η μεταβίβασις της κυριότητος επί γηπέδων εγένετο επί τω σκοπώ σχηματισμού επ' αυτών κοινοχρήστων χώρων και εν γένει της εφαρμογής ιδιωτικού σχεδίου ρυμοτομίας ..., εάν επήλθεν ή ού αύξησις της εκτάσεως των κοινοχρήστων τούτων χώρων και οποία η θέσις και έκτασις αυτών και ειδικώτερον πότε υφίσταται περίπτωσις εφαρμογής των εξαιρέσεων α' και β' της προηγουμένης παραγράφου, είναι ο επί της Συγκοινωνίας Υπουργός, όστις αποφαίνεται επί πάντων των ζητημάτων τούτων, μετά γνώμην του Συμβουλίου των δημοσίων έργων. Εν περιπτώσει ενστάσεων των ενδιαφερομένων κατά της αποφάσεως του Υπουργού, δύναται να αναθεωρήση ούτος την αρχική απόφασίν του μόνον εφ' άπαξ. Περίληψις των ανωτέρω αποφάσεων του Υπουργού και της σχετικής γνωμοδοτήσεως του Συμβουλίου των δημοσίων έργων δημοσιεύεται εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως».
3. Επειδή, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, με την 4305/5118/22.6.1979 απόφαση του Νομάρχη Χανίων αναγνωρίσθηκε ως προϋφιστάμενη του έτους 1923 η πάροδος (αδιέξοδο) της οδού Θεσσαλονίκης στην πόλη των Χανίων. Με το από 18.9.1979 έγγραφο του Διευθυντή της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχίας Χανίων διαβιβάσθηκε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων φάκελος προσφυγής τρίτου κατά της παραπάνω απόφασης. Στο εν λόγω έγγραφο αναφέρεται ότι με την από 28.3.1979 έκθεση του Γραφείου Πολεοδομικών Εφαρμογών Χανίων προτάθηκε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Δ.Ε. Χανίων ο χαρακτηρισμός του αδιεξόδου της οδού Θεσσαλονίκης που βρίσκεται ανατολικά της ιδιοκτησίας του εν λόγω τρίτου ως νομίμως υφισταμένου πριν από το έτος 1923, το όργανο, όμως, αυτό απέρριψε το αίτημα και γνωμοδότησε για το χαρακτηρισμό ως προϋφιστάμενου του 1923 παραλλήλου αδιεξόδου που βρίσκεται δυτικά της παραπάνω ιδιοκτησίας, από την οποία εξυπηρετείται η ιδιοκτησία των δικαιοπαρόχων της αιτούσας, αρνήθηκε δε να επανεξετάσει το ζήτημα, παρά την μεταγενέστερη από 18.6.1979 έκθεση της προαναφερόμενης Διεύθυνσης. Στη συνέχεια, με την 28073/5196/18.12.1979 απόφαση του Υφυπουργού Δημοσίων Έργων, έγινε δεκτή η προσφυγή του τρίτου και ακυρώθηκε η 4305/5118/22.6.1979 απόφαση του Νομάρχη Χανίων για πλημμελή αιτιολογία, αναπέμφθηκε δε το ζήτημα στον ίδιο Νομάρχη για νέα, νόμιμη κρίση. Με την 870/30.4.1980 απόφαση του παραπάνω Νομάρχη (Δ’ 351) έγινε δεκτή η αίτηση του τρίτου και η πάροδος της οδού Θεσσαλονίκης, ευρισκόμενη στα Χανιά και στο Ο.Τ. 265, αναγνωρίσθηκε ως προϋφιστάμενη του 1923, κατ΄επίκληση τίτλων ιδιοκτησίας των ετών 1900, 1915, 1930 και 1964. Στη συνέχεια, με διόρθωση σφάλματος που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1466/31.12.2003 τ.Δ’, διορθώθηκε στο κείμενο της προαναφερόμενης νομαρχιακής απόφασης ο αριθμός του Ο.Τ. και τέθηκε, αντί του λανθασμένου «265 Ο.Τ.», το ορθό «266 Ο.Τ.». Ενόψει του ότι τόσο η 850/30.4.1980 απόφαση του Νομάρχη Χανίων όσο και η παραπάνω διόρθωση σφάλματος δημοσιεύθηκαν στα ανωτέρω ΦΕΚ χωρίς διαγράμματα, με το 26374/5.8.2004 έγγραφο του Διευθυντή Πολεοδομίας του Δήμου Χανίων κινήθηκε εκ νέου η διαδικασία αναγνώρισης της επίδικης παρόδου ως προϋφιστάμενης του 1923, κατόπιν και της από 4.8.2004 εισήγησης - τεχνικής έκθεσης της αρμόδιας Διεύθυνσης του Δήμου. Στην εν λόγω εισήγηση γίνεται μνεία των προαναφερόμενων τίτλων ιδιοκτησίας των ετών 1900, 1915, 1930 και 1964 καθώς και της 45/1977 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, επισημαίνεται δε ότι η πάροδος αυτή φαίνεται στο σχέδιο πόλεως του έτους 1901.
4. Επειδή, η αιτούσα φέρεται ως συγκυρία κατά 50% εξ αδιαιρέτου ενός ακινήτου, τμήμα του οποίου, κατά τους ισχυρισμούς της, καταλαμβάνεται από την επίμαχη πάροδο. Ενόψει αυτού, με έννομο συμφέρον ασκεί την κρινόμενη αίτηση.
5. Επειδή, με κοινό δικόγραφο και έννομο συμφέρον παρεμβαίνουν στη δίκη οι ..., φερόμενοι ως κύριοι ακινήτων που έχουν πρόσωπο στην αναγνωριζόμενη με την προσβαλλόμενη απόφαση οδό.
6. Επειδή, το δικόγραφο της παρέμβασης υπογράφεται από δικηγόρο, ως πληρεξούσιο των παρεμβαινόντων. Κατά τη συζήτηση, όμως, της υπόθεσης στο ακροατήριο ο έκτος παρεμβαίνων δεν παρέστη με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε νομιμοποίησε το δικηγόρο που υπογράφει την παρέμβαση με κάποιον από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 27 του π.δ. 18/1989 (Α’ 8) τρόπους. Συνεπώς, ως προς τον παρεμβαίνοντα αυτόν, η παρέμβαση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατά τα οριζόμενα στην παρ.1 του παραπάνω άρθρου 27, όπως το άρθρο αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 4 παρ. 2 περ.α του ν.2479/1997 (Α’67).
7. Επειδή, η κατ’ εφαρμογή των προαναφερόμενων διατάξεων αναγνώριση οδών ως προϋφισταμένων του 1923, συνδεόμενη κατά την πολεοδομική νομοθεσία με την οικοδομησιμότητα των ακινήτων που έχουν πρόσωπο στις αναγνωριζόμενες αυτές οδούς, έχει τις συνέπειες της δημιουργίας κοινοχρήστου χώρου και εξομοιώνεται με τροποποίηση πολεοδομικού σχεδίου, επιτρεπτώς δε ανατίθεται η σχετική αρμοδιότητα σε άλλα, πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας όργανα, ως εντοπισμένη ρύθμιση, όταν αφορά ένα ακίνητο ή μικρό αριθμό γειτονικών ακινήτων (ΣτΕ 4577/2011 επτ, 1420/2014 επτ. κ.ά.). Εξάλλου, με την παρ.ΙΙ περ.ΣΤ. υποπερ.39 του ν.3852/2010 (Α’ 87) ορίσθηκε ότι στις αρμοδιότητες των περιφερειών περιλαμβάνεται και η έγκριση σημειακών – εντοπισμένων τροποποιήσεων εγκεκριμένων ρυμοτομικών σχεδίων. Ενόψει αυτών, αβασίμως προβάλλεται από την καθής Περιφέρεια Κρήτης ότι η Περιφέρεια αυτή δεν νομιμοποιείται παθητικώς στην παρούσα δίκη διότι η σχετική αρμοδιότητα έχει περιέλθει στο Δήμο Χανίων δυνάμει του άρθρου 94 του παραπάνω ν.3852/2010.
8. Επειδή, η προθεσμία προσβολής με αίτηση ακυρώσεως απόφασης, με την οποία οδός, η οποία δεν προβλέπεται στο εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο, αναγνωρίζεται ως προϋφισταμένη του 1923, δεν κινείται από τη δημοσίευση της απόφασης αυτής στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αλλά αρχίζει, σε κάθε περίπτωση, από την γνώση ή την τυχόν κοινοποίησή της, ενόψει του περιεχομένου της θεσπιζόμενης πολεοδομικής ρύθμισης, που περιορίζεται στην αναγνώριση συγκεκριμένης ή συγκεκριμένων οδών, δεδομένου και ότι κατά την ειδική πολεοδομική διαδικασία, που προβλέπεται από το νόμο για την αναγνώριση, δεν διασφαλίζεται η δημόσια ή ατομική γνωστοποίηση και πρόσκληση για τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων και την υποβολή ενστάσεων. (ΣτΕ 4577/2011 επτ.).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2016

ΣτΕ 4681/2015: Προθεσμία αιτήσεως ακυρώσεως κατά αποφάσεως που αναγνωρίζει οδό ως προϋφισταμένη του 1923



Η προθεσμία προσβολής με αίτηση ακυρώσεως απόφασης, με την οποία οδός, η οποία δεν προβλέπεται στο εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο, αναγνωρίζεται ως προϋφισταμένη του 1923, δεν κινείται από τη δημοσίευση της απόφασης αυτής στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αλλά αρχίζει, σε κάθε περίπτωση, από την γνώση ή την τυχόν κοινοποίησή της, ενόψει του περιεχομένου της θεσπιζόμενης πολεοδομικής ρύθμισης, που περιορίζεται στην αναγνώριση συγκεκριμένης ή συγκεκριμένων οδών, δεδομένου και ότι κατά την ειδική πολεοδομική διαδικασία, που προβλέπεται από το νόμο για την αναγνώριση, δεν διασφαλίζεται η δημόσια ή ατομική γνωστοποίηση και πρόσκληση για τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων και την υποβολή ενστάσεων.
 
Σκέψεις 2 - 8 της υπ' αριθμ. 4681/2015 αποφάσεως του Ε΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας:

2. Επειδή, στο άρθρο 20 του Ν.Δ. της 17.7.1923 «περί σχεδίων πόλεων» (ΦΕΚ 228 Α΄), του οποίου το περιεχόμενο αποδίδεται στο άρθρο 411 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας (Κ.Β.Π.Ν.) που κυρώθηκε με το από 14.7.1999 Πρ. Δ/γμα (ΦΕΚ 580 Δ΄), ορίζονται τα εξής: «1. Δεν επιτρέπεται οιαδήποτε μεταβίβασις της κυριότητος μέρους ή του όλου γηπέδου, εφ' ου ο ιδιοκτήτης εσχημάτισεν ή ανεγνώρισεν σχηματισθέντας τυχόν άνευ της θελήσεώς του κοινοχρήστους χώρους (ιδιωτικάς οδούς και πλατείας κ.λ.π.) ή δεν εσχημάτισεν ουδ' ανεγνώρισεν μεν τοιούτους, αλλ' επιδιώκει το σχηματισμόν ή την αναγνώρισίν των διά της τοιαύτης μεταβιβάσεως. … Πάσα μεταβίβασις της κυριότητος γινομένη παρά τας ανωτέρω διατάξεις, είναι αυτοδικαίως άκυρος. 2 … 3 … δεν ισχύουσιν αι διατάξεις της … παραγράφου 1: α) Διά πάσαν περαιτέρω μεταβίβασιν της κυριότητος γηπέδων, ων μεταβιβάσθη ήδη αύτη παρά τας διατάξεις της εν λόγω παραγράφου προ της ισχύος του παρόντος άρθρου, εφ' όσον δεν επέρχεται αύξησις της επιφανείας των προ της ισχύος του άρθρου τούτου σχηματισθέντων ιδιωτική πρωτοβουλία κοινοχρήστων χώρων και β) Ως προς τα εντός των εγκεκριμένων σχεδίων των πόλεων κ.λ.π. γήπεδα, εφ' ων εσχηματίσθησαν ιδιωτική πρωτοβουλία προ της ισχύος του παρόντος άρθρου, κοινόχρηστοι χώροι (ιδιωτικαί οδοί κ.λ.π.) εφ' όσον η κυριότης τμημάτων των εν λόγω γηπέδων μετεβιβάσθη ήδη προ της ισχύος του άρθρου τούτου, μετά δε την ισχύν αυτού, ουδεμία αύξησις των αρχικώς σχηματισθέντων κοινοχρήστων χώρων έλαβεν χώραν. 4. Αρμόδιος όπως αποφανθή διά την εφαρμογήν των διατάξεων του παρόντος άρθρου εάν η μεταβίβασις της κυριότητος επί γηπέδων εγένετο επί τω σκοπώ σχηματισμού επ' αυτών κοινοχρήστων χώρων και εν γένει της εφαρμογής ιδιωτικού σχεδίου ρυμοτομίας ..., εάν επήλθεν ή ού αύξησις της εκτάσεως των κοινοχρήστων τούτων χώρων και οποία η θέσις και έκτασις αυτών και ειδικώτερον πότε υφίσταται περίπτωσις εφαρμογής των εξαιρέσεων α' και β' της προηγουμένης παραγράφου, είναι ο επί της Συγκοινωνίας Υπουργός, όστις αποφαίνεται επί πάντων των ζητημάτων τούτων, μετά γνώμην του Συμβουλίου των δημοσίων έργων. Εν περιπτώσει ενστάσεων των ενδιαφερομένων κατά της αποφάσεως του Υπουργού, δύναται να αναθεωρήση ούτος την αρχική απόφασίν του μόνον εφ' άπαξ. Περίληψις των ανωτέρω αποφάσεων του Υπουργού και της σχετικής γνωμοδοτήσεως του Συμβουλίου των δημοσίων έργων δημοσιεύεται εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως».
3. Επειδή, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, με την 4305/5118/22.6.1979 απόφαση του Νομάρχη Χανίων αναγνωρίσθηκε ως προϋφιστάμενη του έτους 1923 η πάροδος (αδιέξοδο) της οδού Θεσσαλονίκης στην πόλη των Χανίων. Με το από 18.9.1979 έγγραφο του Διευθυντή της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχίας Χανίων διαβιβάσθηκε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων φάκελος προσφυγής τρίτου κατά της παραπάνω απόφασης. Στο εν λόγω έγγραφο αναφέρεται ότι με την από 28.3.1979 έκθεση του Γραφείου Πολεοδομικών Εφαρμογών Χανίων προτάθηκε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Δ.Ε. Χανίων ο χαρακτηρισμός του αδιεξόδου της οδού Θεσσαλονίκης που βρίσκεται ανατολικά της ιδιοκτησίας του εν λόγω τρίτου ως νομίμως υφισταμένου πριν από το έτος 1923, το όργανο, όμως, αυτό απέρριψε το αίτημα και γνωμοδότησε για το χαρακτηρισμό ως προϋφιστάμενου του 1923 παραλλήλου αδιεξόδου που βρίσκεται δυτικά της παραπάνω ιδιοκτησίας, από την οποία εξυπηρετείται η ιδιοκτησία των δικαιοπαρόχων της αιτούσας, αρνήθηκε δε να επανεξετάσει το ζήτημα, παρά την μεταγενέστερη από 18.6.1979 έκθεση της προαναφερόμενης Διεύθυνσης. Στη συνέχεια, με την 28073/5196/18.12.1979 απόφαση του Υφυπουργού Δημοσίων Έργων, έγινε δεκτή η προσφυγή του τρίτου και ακυρώθηκε η 4305/5118/22.6.1979 απόφαση του Νομάρχη Χανίων για πλημμελή αιτιολογία, αναπέμφθηκε δε το ζήτημα στον ίδιο Νομάρχη για νέα, νόμιμη κρίση. Με την 870/30.4.1980 απόφαση του παραπάνω Νομάρχη (Δ’ 351) έγινε δεκτή η αίτηση του τρίτου και η πάροδος της οδού Θεσσαλονίκης, ευρισκόμενη στα Χανιά και στο Ο.Τ. 265, αναγνωρίσθηκε ως προϋφιστάμενη του 1923, κατ΄επίκληση τίτλων ιδιοκτησίας των ετών 1900, 1915, 1930 και 1964. Στη συνέχεια, με διόρθωση σφάλματος που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 1466/31.12.2003 τ.Δ’, διορθώθηκε στο κείμενο της προαναφερόμενης νομαρχιακής απόφασης ο αριθμός του Ο.Τ. και τέθηκε, αντί του λανθασμένου «265 Ο.Τ.», το ορθό «266 Ο.Τ.». Ενόψει του ότι τόσο η 850/30.4.1980 απόφαση του Νομάρχη Χανίων όσο και η παραπάνω διόρθωση σφάλματος δημοσιεύθηκαν στα ανωτέρω ΦΕΚ χωρίς διαγράμματα, με το 26374/5.8.2004 έγγραφο του Διευθυντή Πολεοδομίας του Δήμου Χανίων κινήθηκε εκ νέου η διαδικασία αναγνώρισης της επίδικης παρόδου ως προϋφιστάμενης του 1923, κατόπιν και της από 4.8.2004 εισήγησης - τεχνικής έκθεσης της αρμόδιας Διεύθυνσης του Δήμου. Στην εν λόγω εισήγηση γίνεται μνεία των προαναφερόμενων τίτλων ιδιοκτησίας των ετών 1900, 1915, 1930 και 1964 καθώς και της 45/1977 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, επισημαίνεται δε ότι η πάροδος αυτή φαίνεται στο σχέδιο πόλεως του έτους 1901.
4. Επειδή, η αιτούσα φέρεται ως συγκυρία κατά 50% εξ αδιαιρέτου ενός ακινήτου, τμήμα του οποίου, κατά τους ισχυρισμούς της, καταλαμβάνεται από την επίμαχη πάροδο. Ενόψει αυτού, με έννομο συμφέρον ασκεί την κρινόμενη αίτηση.
5. Επειδή, με κοινό δικόγραφο και έννομο συμφέρον παρεμβαίνουν στη δίκη οι ..., φερόμενοι ως κύριοι ακινήτων που έχουν πρόσωπο στην αναγνωριζόμενη με την προσβαλλόμενη απόφαση οδό.
6. Επειδή, το δικόγραφο της παρέμβασης υπογράφεται από δικηγόρο, ως πληρεξούσιο των παρεμβαινόντων. Κατά τη συζήτηση, όμως, της υπόθεσης στο ακροατήριο ο έκτος παρεμβαίνων δεν παρέστη με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε νομιμοποίησε το δικηγόρο που υπογράφει την παρέμβαση με κάποιον από τους προβλεπόμενους στο άρθρο 27 του π.δ. 18/1989 (Α’ 8) τρόπους. Συνεπώς, ως προς τον παρεμβαίνοντα αυτόν, η παρέμβαση πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατά τα οριζόμενα στην παρ.1 του παραπάνω άρθρου 27, όπως το άρθρο αυτό τροποποιήθηκε με το άρθρο 4 παρ. 2 περ.α του ν.2479/1997 (Α’67).
7. Επειδή, η κατ’ εφαρμογή των προαναφερόμενων διατάξεων αναγνώριση οδών ως προϋφισταμένων του 1923, συνδεόμενη κατά την πολεοδομική νομοθεσία με την οικοδομησιμότητα των ακινήτων που έχουν πρόσωπο στις αναγνωριζόμενες αυτές οδούς, έχει τις συνέπειες της δημιουργίας κοινοχρήστου χώρου και εξομοιώνεται με τροποποίηση πολεοδομικού σχεδίου, επιτρεπτώς δε ανατίθεται η σχετική αρμοδιότητα σε άλλα, πλην του Προέδρου της Δημοκρατίας όργανα, ως εντοπισμένη ρύθμιση, όταν αφορά ένα ακίνητο ή μικρό αριθμό γειτονικών ακινήτων (ΣτΕ 4577/2011 επτ, 1420/2014 επτ. κ.ά.). Εξάλλου, με την παρ.ΙΙ περ.ΣΤ. υποπερ.39 του ν.3852/2010 (Α’ 87) ορίσθηκε ότι στις αρμοδιότητες των περιφερειών περιλαμβάνεται και η έγκριση σημειακών – εντοπισμένων τροποποιήσεων εγκεκριμένων ρυμοτομικών σχεδίων. Ενόψει αυτών, αβασίμως προβάλλεται από την καθής Περιφέρεια Κρήτης ότι η Περιφέρεια αυτή δεν νομιμοποιείται παθητικώς στην παρούσα δίκη διότι η σχετική αρμοδιότητα έχει περιέλθει στο Δήμο Χανίων δυνάμει του άρθρου 94 του παραπάνω ν.3852/2010.
8. Επειδή, η προθεσμία προσβολής με αίτηση ακυρώσεως απόφασης, με την οποία οδός, η οποία δεν προβλέπεται στο εγκεκριμένο ρυμοτομικό σχέδιο, αναγνωρίζεται ως προϋφισταμένη του 1923, δεν κινείται από τη δημοσίευση της απόφασης αυτής στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, αλλά αρχίζει, σε κάθε περίπτωση, από την γνώση ή την τυχόν κοινοποίησή της, ενόψει του περιεχομένου της θεσπιζόμενης πολεοδομικής ρύθμισης, που περιορίζεται στην αναγνώριση συγκεκριμένης ή συγκεκριμένων οδών, δεδομένου και ότι κατά την ειδική πολεοδομική διαδικασία, που προβλέπεται από το νόμο για την αναγνώριση, δεν διασφαλίζεται η δημόσια ή ατομική γνωστοποίηση και πρόσκληση για τη συμμετοχή των ενδιαφερομένων και την υποβολή ενστάσεων. (ΣτΕ 4577/2011 επτ.).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.